چو تنگ شکر در عقیق آورم

ندارم جهان را به یک موی خویش

چو بر مه کشم گیسوی عنبرین

به گیسو کشم ماه را بر زمین

ز پسته شراب رحیق آورم

رحیقم به رقص آورد آب را

عقیقم مفرح دهد خواب را