که سر در قیامت برآرم ز خواب

به شرطی کنم جان خود جای او

که هرگز نتابم سر از پای او

چنان خسبم از مهر آن آفتاب

گر آبیست گو زندگانی دهد

وگر سایه ای گو جوانی دهد

کند وصل من زندگانی دراز