بر این آب حیوان مشو آتشی

لب من که یاقوت رخشان در اوست

بسی چشمه چون آب حیوان در اوست

جهان خسروا چند گردن کشی

پریرویم و چون پری در پرند

چو دل بسته ای در پری در مبند

مرا با تو در باد و بستن مباد