ز ریحان بود خانه را ناگزیر

چو من میوه در سایه خانه بس

که ناخوش بود میوه خانه رس

مرا خود تو ریحان خوشبوی گیر

رها کن به نخجیر این کبک باز

بترس از عقابان نخجیر ساز

رطب کو رسیده بود بر درخت