رها کن به نخجیر این کبک باز

که ناخوش بود میوه خانه رس

مرا خود تو ریحان خوشبوی گیر

ز ریحان بود خانه را ناگزیر

بترس از عقابان نخجیر ساز

رطب کو رسیده بود بر درخت

به سستی رسد گر نگیریش سخت