در لهو بگشاد بر همدمان

گهی داد بر نیک عهدان درود

به گلگون می تازه همچون گلاب

ز سر درد می برد و از مغز تاب

ز در دور غوغای نامحرمان

سخن می شد از هر دری در نهفت

کس افسانه ای بی شگفتی نگفت