شدند انجمن با سرافکندگی

که خاکست پر گنج و حمال گنج

چو خواهی که یابی بسی روزگار

سر از چشمه زندگانی بر آر

که چون در سیاهی بود زندگی

سکندر بدو گفت کای نیک مرد

مگر کان سیاهی بر آن آب خورد