در بارگه سوی ظلمات کرد

ازین ره که پیمودی از ده یکیست

چو شه دید کان چشمه خوشگوار

به ظلمت توان یافتن صبح وار

به رفتن سپه را مراعات کرد

چو شد منزلی چند و در کار دید

ز لشگر بسی خلق بیمار دید