شتابنده می شد در آن تیرگی

به هم سنگ او سیر گردی و بس

ستد سنگ ازو شهریار جهان

سپارنده سنگ از او شد نهان

خطر در دل و در نظر خیرگی

یکی هاتف از گوشه آواز داد

که روزی به هر کس خطی باز داد