ستد داد دیرینه از خورد و خواب

پشیمان شد آنکس که باقی گذاشت

پشمیان تر آنکس که خود برنداشت

چو آسود روزی دو شاه از شتاب

به یاد آمدش حال آن سنگ خرد

که پنهان بدو آن فرشته سپرد

ترازو طلب کرد و کردش عیار