که شاه جهانگیر آفاق گرد

کزو روشنائی درآید به مغز

ز پیران آن مرز بیگانه بوم

چنین گفت پیری به دارای روم

که چون آسمان شد ولایت نورد

گر از بهر آن جوید آب حیات

که از پنجه مرگ یابد نجات