رهانید خود را به صد زرق و زور

فغان می زد و طیرگی می نمود

نمی گفت چیزی که آید به کار

به رفتن شده چون فلک بی قرار

شد آواره ز ایشان چو پرنده مور

بماندند یاران ازو در شگفت

وزو هر کسی عبرتی برگرفت