سپیده دمی در شب کاینات

که مارا بدو هست از ایزد سپاس

رساننده ما را به خرم بهشت

رهاننده از دوزخ تنگ زشت

سیاهی نشینی چو آب حیات

گر او بر نکردی سر از طاق عرش

که برقع دریدی برین سبز فرش