دو پاس دگر ماند هر یک دراز

به غواصی بحر در ساختن

گه اندوختن گاهی انداختن

چو پاسی گذشت از شب دیر باز

شتاب فلک را تک آهسته شد

خروسان شب را زبان بسته شد

من از کله شب در این دیر تنگ