نهانخانه ای داشتی از ادیم

زمان گشت و زو نام دانش نگشت

سر نوبتی گر چه بر چرخ بست

به طاعتگهش بود دایم نشست

برو هیچ بندی نه از زرو سیم

یکی خرگه از شوشه سرخ بید

در آن خرگه افشانده خاک سپید