برامش نشستند رامشگران

ندیدی به بازیچه در هیچ کار

یکی روز می خوردن آغاز کرد

در خرمی بر جهان باز کرد

کشیدند بزمی کران تا کران

سراینده ای بود در بزم شاه

که شه را درو بیش بودی نگاه