یکی روز پنهان برون شد ز کاخ

چو کفرش همی داشت در دل نهان

ز پوشیدن راز شد روی زرد

که پوشیده رازی دل آرد به درد

ز دل تنگی آمد به دشتی فراخ

به بیغوله ای دید چاهی شگرف

فکند آن سخن را در آن چاه ژرف