بدو گفت کای مرد آهسته رای

بسر برد سوی وطن راه را

چو بنشست خلوت فرستاد کس

تراشنده را سوی خود خواند و بس

سخنهای سربسته را سرگشای

که راز مرا با که پرداختی

سخن را به گوش که انداختی