کسی کوشدی ناامیدی از جهان

کنام پلنگان و شیران در او

در آن رستنی را نه بیخ و نه برگ

بنام آن بیابان بیابان مرگ

در آن محنت آباد گشتی نهان

ندیدند کس را کز آن شوره دشت

به ماوا گه خویشتن بازگشت