فرو خورد خاک آن پری زاده را

غزاله شد از چشم چینی غزال

گل سرخ بر دامن خاک ریخت

سراینده بلبل ز بستان گریخت

چنان چون پری زادگان باده را

فلک پیشتر زین که آزاده بود

از آن به کنیزی مرا داده بود