تهی دست بودم ز هر برگ و ساز

چو شه گفت کاحوال خود باز گوی

بگویم که این آب چون شد به جوی

من اول که اینجا رسیدم فراز

دلم را غم بی نوائی شکست

گرفتم ره نانوائی بدست

وزان پیشه نیزم نوائی نبود