ندیدم دری کان نه در بسته بود

برون رفتم از خانه زاری کنان

ز سامان به سامان همه کوی و شهر

دویدم مگر یابم از توشه بهر

که سختی به من سخت پیوسته بود

رسیدم به ویرانه ای دور دست

درو درگهی با زمین گشته پست