ز سردی فسردند بر جای خویش

چو در پرده راست کج باختند

از این پرده شان رخت پرداختند

سرافکنده چون آب در پای خویش

سکندر چو زین حالت آگاه گشت

چو انجم بر آن انجمن بر گذشت

از آن بیشه سرو با بوی مشک