هم آخر پس از رنجهای دراز

که نقشی عجب بود و نقدی نفیس

در آن کارعلوی بسی رنج برد

بسی روز و شب را به فکرت سپرد

سررشته راز را یافت باز

برون آورید از نظرهای تیز

که چون باشد آن ناله رود خیز