برآورد منجوق تابنده مهر

گله پیش در کرد و می رفت شاد

شکیبنده می بود تا بامداد

چو از رایت شیر پیکر سپهر

شبان رفت نزدیک صاحب گله

گله کرد بر کوه و صحرا یله

بدان تانگین را نهد پیش او