بدو پادشاه شغل تسلیم کرد

چو خالی شد از خاصگان انجمن

برو گرد پیدا تن خویشتن

دل پادشا را به خود بیم کرد

به زنهار گفتش که کام تو چیست

فرستنده تو بدین جای کیست

شبان گفت پیغمبرم زود باش