که آرد فرامش کنان را به یاد

به شرحی که دادند از آن دین پناه

گراینده تر شد بدو مهر شاه

چنین آمداست آدمی را نهاد

کسی کو ز مردم گریزنده تر

بدو میل مردم ستیزنده تر

چو سقراط مهر خود از خلق شست