تماشای او در دلش کار کرد

ز بی توشه ای ساخته توشه ای

ز شغل جهان گشت مشغول خواب

برآسوده از تابش آفتاب

به پایش بجنباند و بیدار کرد

بدو گفت برخیز و با من بساز

که تا از جهانت کنم بی نیاز