کسی کو نهد دل به مشتی گیا

که تا از جهانت کنم بی نیاز

بخندید دانا کزین داوری

به ار جز منی را به دست آوری

نگردد بگرد تو چون آسیا

چو قرص جوین هست جان پرورم

غم گرده گندمین چون خورم