که چون آهن دست پیرای تو

به شیرین زبانی درآمد به کار

از آن پند گو سر بلندی دهد

بگفت آنچه او سودمندی دهد

پذیرای صورت شد از رای تو

توانی که روشن کنی سینه را

در او آری آیین آیینه را