گرآیی براین در دلیری مکن

دری رفته بیند فروشسته راه

چو دانی که آمد به مهمان فرود

به ناخوانده مهمان بر از ما درود

تمنای بالا و زیری مکن

به جان شو پذیرنده بزم خاص

که تن را ز دربان نبینی خلاص