جهاندار گفتش که صاحب قیاس

سپند از چه برد آفت از خوی او

چه دانم که من چشم بد دیده ام

پسندیده یا نا پسندیده ام

چنین آرد از رای معنی شناس

که بر هر چه گردد نظر جایگیر

گذر بر هوائی کند ناگزیر