فسونگر دگرگونه گفتست راز

که این چشم زن بود و آن چشم رس

سپند از پی آن شد افروخته

که آفت به آتش شود سوخته

که چون به اسپند آتش آمد فراز

رسد بر فلک دود مشگین سپند

فلک خود زره باز دارد گزند