کنی داور داوران را پناه

چنان کن که چون سر به راه آوری

به دارنده خود پناه آوری

به هر جا که موکب درآری به راه

نیارد جهان آفتی برسرت

گزندی نه برتو نه بر لشگرت

وگر زانکه در رهگذرهای نو