تو بر آرد را از میان دو سنگ

چو افتی میان دو بدخواه خام

پراکنده شان کن لگام از لگام

درافکن به هم گرگ را با پلنگ

کسی را که باشد ز دهقان و شاه

به اندازه پایه نه پایگاه

بسوی توانا توانا فرست