فراخ آستین شو کزین سبز شاخ

که از ما که بهتر به جائی که هست

بگفت آتش ار خواهی آموختن

تو را کشت باید مرا سوختن

فتد میوه در آستین فراخ

ز سیری مباش آنچنان شاد کام

که از هیضه زهری درافتد به جام