اگر مقبلی مقبلانرا شناس

که از آب روشن نیاید غبار

چو روشن ترست آفتاب از گروه

امانت بدو داد دریا و کوه

که اقبال را دارد اقبال پاس

مده مدبران را بر خویش راه

که انگور از انگور گردد سیاه