کسی کو نداند که در وقت خواب

تو در خانه از نیکوئی مانده ای

چه خسبیم چندین بر این آستان

که با مرگ شد خواب هم داستان

دگر ره به بیداری آرد شتاب

ز خفتن چو مردن بود در هراس

که ماند بهم خواب و مرگ از قیاس