درو صورت خویش بشناختم

که آشفته خویش چندین مباش

ببین خویشتن خویشتن بین مباش

نظر چون در آیینه انداختم

دگرگونه دیدم در آن سبز باغ

که چون پرنیان بود در پرزاغ

ز نرگس تهی یافتم خواب را