نه پائی که خود را سبکرو کنم

گل سرخ را زردی آزرده بود

از آن سکه رفته رفتم ز جای

فروماندم اندر سخن سست رای

نه دستی که نقش کهن نو کنم

خجل گشتم از روی بیرنگ خویش

نوائی گرفتم به آهنگ خویش