که از روی دریا به یک ماهه راه

که برد از جهان تخت خود بر سریر

بفرمود میلی برافراختن

بر او روشن آیینه ای ساختن

نشان باز داد از سپید و سیاه

بدان تا بود دیده بانگاه تخت

بر او دیده بانان بیدار بخت