بخندد ز بس شادی و خرمی

فروزنده چون مرقشیشای زر

منی و دومن کمتر و بیشتر

چو بیند درو دیده آدمی

وزان خرمی جان دهد در زمان

همان دیدن و دادن جان همان

ولی هر چه باشد ز مثقال کم