چو آهن ربا زود ازو جان ربود

طلب کرد بر باره چون ره ندید

کمندی برافکند و بالا دوید

چو بر باره شد سنگ را دید زود

ز سنگی که در یک منش خون بود

چو کوهی بهم برنهی چون بود

شنیدم ز شاهان یک آزاد مرد