که چشم از خیالش اثر یافتی

چو هر کس که بردی بر آن پشته رخت

تو گفتی بر آن یافتی تاج و تخت

چنان چشم از آن خیل برتافتی

سکندر جهاندیدگان را بخواند

درین چاره جوئی بسی قصه راند

که نتوان برین کوه تنها شدن