فرود آمد هیچ روئی نداشت

رهی گوئی از تار یک موی رست

برو هر که آمد ز خود دست شست

درین ره که جز شکل موئی نداشت

چو بر پشته خاره سنگ آمدم

ز بس تنگی ره به تنگ آمدم

ز آنسو که دیدم دلم پاره شد