جهاندار خواندش به آزرم و گفت

نشان برومندی از وی پدید

گهی بیل برداشت گاهی نهاد

گهی بند می بست و گه می گشاد

که خوی تو با خاک چون گشت جفت

جوانی و خوبی و بیدار مغز

ز نغزان نباید بجز کار نغز