ثنا گفت بر گفتن فرخش

تن سخت کو نازنینی کند

چو صمغی بود کانگبینی کند

خوش آمد جهان جوی را پاسخش

خبر باز پرسیدش از کردگار

کز اینسان ترا کیست پروردگار

که شد پاسدار تو در خفت و خیز؟