پرستش گهی نام او قندهار

درآمد به آن شهر مینو سرشت

که ترکانش خوانند لنگر بهشت

بهاری درو دید چون نوبهار

عروسان بت روی در وی بسی

پرستنده بت شده هر کسی

در آن خانه از زر بتی ساخته