خیالی که در پرده شد روی پوش

که شاه جهان چاره پرداز بود

ز هر نیک و هر بد که آید به دشت

مرادی در او روی پوشیده هست

نبیند درو جز خداوند هوش

گر آنجا نپرداختی شهریار

زدست که بر خاستی این شمار