بسی مردم از تشنگی شد تباه

چنان برکشند آب را زابگیر

که ساکن بود آب جنبش پذیر

بدین گونه یک ماه رفتند راه

رسیدند از آن مفرش سیم سود

به خاکی کزاو بودشان زاد بود

نهادند برخاک رخسار پاک